| Afgelopen zondag in 'Naar de kliniek': de haartransplantatie van Paul |
|
En die heb ik inmiddels zes weken geleden ondergaan. Ik ben een stuk gelukkiger. Alleen het feit dat ik deze behandeling heb durven ondergaan geeft me een ontzettend fijn gevoel. Toen ik op mijn 25ste ontdekte dat ik langzaam dunner werd en beduidend kaler, bekroop mij een onbehaaglijk gevoel van onzekerheid. Want rondlopen met het idee dat een “verouderingsproces” op mijn leeftijd al zo zichtbaar is, maakte mij erg onzeker. Als ik met iemand sprak wist ik precies wat men dacht. “Die wordt hartstikke kaal”. Dat denkt men uiteraard niet, maar ik wist het zeker. Zo heb ik echter nog vier jaar rondgelopen en alle stylingproducten geprobeerd die er op de markt te vinden zijn. En dat zijn er heel veel. Mijn haar valt naar voren en zo droeg ik het ook. Gelukkig viel de kaalheid op die manier minder op. Bij mij begon het namelijk op de inhammen. Maar het moest niet te hard waaien. Dan sloeg de paniek toe. Na uitgebreid informatie te hebben opgevraagd heb ik uiteindelijk de stap gezet om een haartransplantatie te ondergaan. Eerst heb ik een intake gesprek gehad bij de kliniek. Dit was nodig om te weten of het in mijn geval mogelijk was een haartransplantatie te ondergaan. Dit bleek geen enkel probleem te zijn. Het zou wel een intensieve behandeling worden omdat ik behalve op de inhammen ook bovenop en op de kruin kalend bleek te zijn. De dag van de behandeling begon vroeg en duurde lang gezien de uitgebreide behandeling. Maar wat een goede zorg en lieve mensen in de kliniek. Ik was erg nerveus en werd door iedereen op mijn gemak gesteld. Daar ben ik echt dankbaar voor. Al met al viel het reuze mee. Ik heb tijdens de behandeling werkelijk niets gevoeld. Na de behandeling voelde ik het donorgebied goed. Het is niet zozeer pijn als wel irritatie. Dat duurt een paar dagen en dan is het voorbij. Na twee dagen ontstond wel een oedeem. Maar dat had men verteld. Want bij een dergelijke behandeling moet vocht afdrijven, en daar hoef je zelf niets voor te doen. Dat doet de zwaartekracht voor je. Ik heb dan ook een aantal dagen met dikke ogen rondgelopen. Maar daar voel je absoluut niets van. De hechting is een aantal weken geleden verwijderd. En het gekke is dat ik het litteken amper voel. De eerste haartjes zijn inmiddels gaan groeien en ik ben echt zo ontzettend blij. In de eerste plaats omdat mijn gevoel van onzekerheid nu al een heel eind verdwenen is. En op de tweede plaats omdat ik mijn probleem én de oplossing bespreekbaar heb kunnen, en mogen maken. Daar ben ik echt heel dankbaar voor. Paul Zebregs Bekijk hier de uitzending met Paul:
|
Ik wil graag...
Nieuws
Vragen? Bel:
073-6847311
(Ma t/m Za 8:30-17:30u)

Wat een raar probleem is het. Dat heb ik vaak gedacht. Net als een derde van alle mannen in mijn leeftijdscategorie had ik een probleem.





