Vandaag wil ik mijn droom delen en iedereen een blik gunnen in hoe mijn droom in vervulling is gegaan.

Het is inmiddels drie weken na mijn behandeling bij Transhair. Ik voel me zo intens gelukkig en ben ontzettend dankbaar. Dit gevoel heb ik niet alleen te danken aan de behandeling. Ik durf het ook eindelijk aan om over mijn grootste onzekerheid te praten. Dat ik mijn kaalheid onder ogen zie geeft gek genoeg een soort opluchting. Het is iets wat ik jaren heb weggestopt. Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik geprobeerd om het verborgen te houden. Alleen de mensen die het dichtst bij mij stonden wisten het.

Ik heb me nooit echt geschaamd voor mijn kaalheid, maar liep er uiteraard ook niet mee te koop. Ondanks dat ik me niet schaamde, heb ik er nooit openlijk over durven praten. En hoe raar het ook klinkt: nu wil ik eigenlijk nergens anders meer over praten.

Het resultaat van mijn haartransplantatie zal over zes maanden enigszins zichtbaar worden. Het emotionele resultaat voel ik echter al wel. Het is een moeilijk te omschrijven gevoel, dat diep van binnen zit. Mijn gevoel van zelfvertrouwen is terug. Het is raar om te merken dat je van een gevoel dat je jaren niet gevoeld hebt, simpelweg vergeet hoe het voelt.

De behandeling zelf riep heel wat reacties op bij de mensen om mij heen. Veel mensen die ik vertel hoe de behandeling nou precies verliep zie ik even ineen krimpen: “Wat?! Halen ze een stuk uit je hoofd?”

Om eerlijk te zijn heb ik ook erg tegen de behandeling op gezien. De dag voor de behandeling heb ik er zelfs een nachtmerrie over gehad. Maar toen wist ik nog niet wat ik nu weet: je voelt namelijk helemaal niets! Wanneer de chirurg vertelt wat er gaat gebeuren klinkt het enorm eng en pijnlijk. Maar dat is ook het enige, want echte pijn heb ik totaal niet gehad. Het was niet eng, er was geen enorm bloedbad en ik had helemaal niet het gevoel dat ze een stukje huid weghalen.

Dat je de eerste tijd na de behandeling wat rust in acht moet nemen was voor mij eigenlijk nog het vervelendste van alles. En ja, als je dat niet doet krijg je last hoofdpijn. En wie stoot er eigenlijk zijn hoofd 4 keer in de week? Nou, dat is mij gelukt in de eerste week na de behandeling. Maar nu de hechtingen in het donorgebied eruit zijn, kan ik heerlijk mijn haar borstelen zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik een hechting meeneem. Ook in het gebied waar de transplantatie heeft plaats gevonden kan ik mijn hoofdhuid goed masseren zodat er een optimale doorbloeding is. En nog maar een paar maanden en ik kan mijn haarpoeder aan de wilgen hangen.

Ja, ik ben echt een heel gelukkig mens!

Groetjes, Gwendolyn

Bekijk alle ervaringsfilms

• Lees alle ervaringsverhalen